چــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــرکـــــــــــــــــــــــــــــــــــــنــــــــــــــــــــــــــــــویـــــــــــس

این ارتفاع به من

                     آبرو می دهد

توکل بر تو خدا

 می پرم

خودت مرا در آغوش بگیر

بندهای رخت

مثبت می اندیشم

ولی قطب منفی آهن رباست

که بارهای زندگیش

بر دوش بندهای رخت

                            باد می خورد

لباسهای کار کاغذیم

                             خط خطی شده

چشمانش چرک مرده ی ضعیف

                             عینک زده تا

جامه ای به وسعت

                             نان بدوزد

زنی که نامش زیاد

                        تکرار می شود

رخت میشوید                     

                          تا وسعت هوسهای محله را کور کند

                                                              ***            

 و سالها

نگاه های چرک مرده ی کثیف ما

بر دوش زندگی او

                       سنگینی می کند

باید فنجانی قهوه بنوشم

این شعر مرا خسته کرده است...

                                                                                     داود

ای کمان ابروانت نا ملایم

وقتی که می شنوی

دوستت دارم

ای جنگل گیسوی تو بر باد

از ذهن سر انگشتان عاشق

از چادر سیاهت

روز های سیاه آمد

از احتکار نگاهت

قحطی عشق شد

باید خودم را به قلبت

تحمیل کنم

ای که در رگهای آبی خودکار جریان داری

شایسته نیست

برای تصاحبت

تو را تهدید کنم

چند مانده تا مرا ببینی

چند مانده تا تورا ببینم

چند مانده تا

بغض قلم را

بشکنی

ای که از چشمان سیاهت

قحطی عشق آمد

چند مانده تا بپذیری

دوستت دارم

                                                                                          داود

                                    نمی دونمت مشکوک بود

قول داده بودی

                   اگر آدم شوم

                                           حوایم می شوی

ولی همه چیز عوض شد

تو راه را

          اشتباه رفتی

 و جایی در میان این همه تغییر

                                            گم شدی

دیگر حتی شعر سپید هم

                                        معنا ندارد

وقتی تمام روزگارم را

                                        سیاه کردی

                                                             داود

                          داغ تر از پوکهای فشنگ

                       این سرزمین داغ دار است                               

عاشقانه تر از

                   شاخه های زیتون این سرزمین

ایستاده

               و احتمال می دهد

                                   که از ضربان ممتد قلب کوچکش

شاید این تانک روبرو

                               منفجر شود...

این چندمین ورودی بود

                             که به چشمانت

                                                     ممنوع شد.

یکطرفه آمده ام برای تصاحب تو

چند شاخه گل

                   جریمه باید داد ؟

                                      من از               تو           دور

                                تو به من نزدیک

وقتی

        حتی

                شیشه ها

 از دوری این ماه

                                     می تپند

وقتی کوچه ها

نفس ها را

                                حبس میکنند

چند غروب دیگر

                          یا چند جمعه ی دیگر

وقت طلوع تو

                               ای حقیقت لطیف ...  

                                                                                                          داود